Zondag 6 september 2009. Page Vandaag gaat het weer een hikedag worden! Op tjd op en ik maak mij klaar voor de trip. Voordat ik daadwerkelijk vertrek, rij ik naar Little Beans Cafe voor koffie met een ontbijt. Ik kies voor een cappucino double shot met een warme bagel met creamcheese. Hier kan ik internetten en upload het verslag van de vorige dag. Ook doe ik een snelle mailcheck. Nadat ik de laptop teruggebracht heb naar het motel, rij ik op weg naar de BLM station voor de laatste info. Het weer is goed op dit moment met niet al te hete 31 graden. De vrouwelijke ranger laat mij de optie's zien voor het hiken naar Buckskin Gulch. Ik krijg een waarschuwing voor het weer dat er met 20% kans in de middag een flinke plensbui kan vallen waardoor er floodings in Buckskin Gulch kunnen ontstaan. Ze stelt mij voor naar South Coyote buttes te rijden waar je er geen last van hebt. Ik vertelde dat ik daar een permit voor heb. Ze merkte echter dat ik vrij serieus was over hiken naar Buckskin Gulch. Ze drukt mij op het hart dat een flooding in Buckskin Gulch ALTIJD de dood inhoudt. Ze zegt, you gonna die up there if a flooding occurs. No way to escape the water in a slotcanyon. You wash out to the Colorado River. Na deze 'opbeurende' mededeling was ik alleen maar vastberadener erheen te gaan. Ik krijg een map mee waar een detour opstaat zodat ik niet over de twee obstakels heen hoef te klimmen die daar liggen door de flashfloodings een hele tijd geleden. Ik rij hierna naar de Houserock Valley road en begin aan de 14 mile die ik moet rijden over een hobbelige zand gravelroad naar de Wirepass Trailhead. Het lukt aardig aangezien ik de ervaring heb van gisteren. Bij Wirepass Trailhead pak ik een vergunningzakje, doe de 5 dollar erin en leg de vergunning voor de voorruit. Ik maak mij klaar voor een urenlange hike (veel water, trailmix, zoutige snacks, 1e hulp doosje etc.), pak de camera's en spullen in de rugzak en begin aan de trail. Achter mij zie ik nu al donkere wolken en ik ben nog niet eens begonnen. Maar de wolken komen niet uit het westen dus niet gevaarlijk (hoop ik). Het is warm, zo'n 30 graden en de eerste kilometers gaan prima. Aangekomen bij de detour besluit ik deze te nemen om de twee metershoge obstakels te vermijden. Het is een klein tochtje over een berg met wat 'minor' klimwerk. Hierna kom je aan in de Wirepass SlotCanyon. Deze is zeker niet minder mooi als de Buckskin Slot Canyon. Veel nauwe doorgangen en leuke kansen voor mooie foto's. Hierna kom je op een T spitsing. Links gaat het naar een wide gedeelte van Bucksin Gulch, rechts naar de superlange Buckskin Gulch Slotcanyon waar ik dus naartoe wil. Ondertussen heb ik meerdere mensen ontmoet waaronder Mark. Dat is iemand uit Polen, oorsprokelijk uit Mexico die woont in Texas. We lopen samen de Buckin Gulch in. We komen meerdere pools tegen, natte grond en heel veel rocks. Op een gegeven moment na een tijdje komen we bij een pool die niet is over te steken zonder flink nat te worden en besluiten terug te gaan mede gezien de wolken. Bij de T splitsing weer linksaf en lopen samen met meerdere groepen de obstakels canyon in. We zijn nu met 3 japanners, een donkere amerikaanse familie. twee vrouwen en wij. Samen helpen we elkaar over de obstakels heen. Dat kan alleen door eerst de rugzakken aan te geven dan elkaar om hoog duwen en later weer iemand optrekken. Bij de tweede obstakel schrik mij wezenloos...Zit er een grote levensgevaarlijke Tarantula harige spin op een rots die ik net nodig heb om op en andere rots te klimmen...Pfff, dit is voor het eerst een Tarantula in het wild te zien. Hij blijft rustig zitten en maak enkele foto's van zeer dichtbij. Een beet van dit beest kan ook de dood betekenen! Daarna helpt Mark mij zodat ik die rots net niet nodig heb om omhoog te komen. De twee vrouwen hebben er genoeg van en lopen terug om de detour te nemen. Met deze spin kan ik mij dat wel voorstellen. Na dit avontuur lopen Mark en ik in de wash terug naar Wirepass Trailhead en hebben het over van alles. Reizen, werk, mijn nieuwe huis enz. Als je kletst gaat de tijd snel en binnen no-time zijn we terug waar ik ben begonnen. De hike duurde volgens mijn GPS 3 uur en liep 8,133 kilometer roundtrip en ik kwam net over de grens met Arizona. Om het leuke avontuur te vieren nemen Mark en ik enkele biertjes en nemen afscheid. Hij gaat via gallup terug naar Mexico. Erg leuk deze vakantie om zo vaak zoveel verschillende mensen te ontmoeten! Er gaat geen dag voorbij of je ontmoet wel iemand waar je een leuk gesprek mee hebt. Intussen zijn de japanners en de familie ook terug en gezamelijk rijden we terug over de Houserock Valleyroad. Ik merk dat ik heel erg moe ben. Ik heb nog tijd en besluit toch nog een korte hike naar de Teadstool hoodoo's te maken. Maar door de vermoeidheid neem ik de weg rechts ipv links langs de berg en kom er niet en loop terug. Eenmaal in de auto zag ik de hoodoo wel maar dan aan de andere kant van de berg...De volgende keer dan maar! Bij de Dam en brug maak ik wat HDR foto's en rij terug naar Bashful Bob Motel. Tijd om mij op te knappen en schone kleren aan te trekken. Ik heb geen fut om naar een restaurant te gaan en haal wat bij safeway. Ik moet toch weer boodschappen hebben dus dat kan in 1 keer. Ik ben door mijn water en frisdrank heen en koop een 24pack halve liter Arrowhead water, Vanilla Coke Zero en wat chips en natuurlijk mijn avondeten. Chickenstrips, met wedges en een salade. De zoveelste salade deze vakantie. Door de spanning van het weer, de supermooie slotcanyon, de ontmoeting met de Tarantula en de mensen die ik weer ontmoet heb, maken deze dag weer een dag om aan terug te denken! Geweldig!!!!!!